Guido Eekhaut

Q

Uitgever: Vrijdag
Plaats van uitgave: Antwerpen
Jaar van uitgave: 2015
Lens Hoffman loopt Alexandra tegen het lijf in het zuiden van Denemarken, onderweg naar Duitsland, na zijn laatste opdracht. Hij, zestig, wil weg uit de organisatie die hem betaalt om vooraanstaande mensen uit de weg te ruimen. Zij, 35, onderzoekt vroegchristelijke culturen en stal een belangrijk manuscript.
Hij geeft haar een lift. Zij wordt echter door niets ontziende mensen achtervolgd. En zijn voormalige werkgever is ook al niet blij dat hij vertrekt, want hij kent teveel geheimen.
Wanneer twee gewapende mannen in een BMW hen op de snelweg beschieten, gaan ze samen op de vlucht. Uit noodzaak. Zonder band met families of samenleving.
Gaandeweg twijfelt Hoffman: is deze jonge vrouw, met haar bizarre verhaal over gnostische complotten, werkelijk wie zij beweert te zijn? Waarom wordt ze zo geobsedeerd door het kwaad? Ook Hoffman wordt door zijn duistere verleden achtervolgd...


--- Zowel het verhaal als de hoofdpersonen zijn anders dan anders. Ook de band die tussen de twee hoofdpersonen ontstaat is niet standaard. Het proces van aantrekken en afstoten tussen de twee is goed beschreven. Ook de manier waarop ze elkaar overhalen meer over hun verleden los te laten is mooi om te lezen. Tel daar de spanning die hun vlucht met zich mee brengt bij op en je krijgt een heel bijzondere, aantrekkelijke misdaadroman. -- Drukinkt Blog, januari 2016.

--- Eekhaut stelt ook in deze nieuwe thriller niet teleur; Wat begin als de zoveelste conventionele thriller rond een geheim manuscript groeit uit tot een boeiende psychologische roadmovie met een minieme portie actie. Knap hoe hij slechts met twee personages en de verhalen die ze elkaar te vertellen hebben de lezer toch zo in de ban houdt. --- NBD Biblion.

---Over een thriller moet je in een bespreking niet teveel vertellen, dus laat ik het bij het fundament van dit verhaal, dat zo algemeen is dat het niets zegt over de feitelijke ontwikkelingen, namelijk de ontwikkeling van de relatie tussen Hoffman en Alex, twee vreemden die niets van elkaar weten, ieder met zijn eigen duistere geheimen, toevallig met elkaar opgescheept, een oudere man en een jongere vrouw. De spanning in deze relatie wordt, haast op een existentiële manier, vergroot door de externe bedreiging. Misschien dat Eekhaut hierin de essentie van een relatie verkent, de veronderstelling dat je alleen samen de vijandelijke buitenwereld kunt weerstaan.
Deze roman lijkt geheel in Eekhaut’s thrillerdomein te liggen, het domein van de realiteit, en dus buiten zijn fantasydomein. Maar realisme in de literatuur bestaat niet, zoals Harry Mulisch, iets anders geformuleerd, ook al eens opmerkte. Eekhaut doet het in deze roman prachtig uit de doeken: “Mensen zijn niet zoals in boeken, daarom zijn boeken ook niet levensecht. Als boeken echte mensen en echte levens beschreven, zoals mensen leven, dag in en dag uit, dan zouden die boeken saai en onleesbaar zijn. Niemand zou de moeite doen om ze te kopen. Ze zouden niemand doen dromen. Ze zouden zeker hun lezers niet inspireren boven zichzelf uit te groeien. Ze zouden geen inspiratie bieden. Daarom is alle fictie fantasy: er wordt een wereld in weergegeven die niet echt bestaat en die niet kan bestaan. Een leugen, dus. Een wereld die alleen in het verzinsel en de verbeelding bestaat. De lezer verwacht ook niet dat de literaire werelden echt zijn. Hoeft niet. De lezer wil losgerukt worden uit zijn saaie, banale leven en wil uitzonderlijke ervaringen opdoen. Hij wil ontvoerd worden. Hij wil belogen worden. Met zoete, spannende, opwindende, passionele leugens.”
Dit wordt gepresenteerd als de mening van Hoffman, maar ik ben er van overtuigd dat het de literatuuropvatting van Eekhaut is, en het toont dat zijn fantasy en zijn thrillers in elkaars verlengde liggen, slechts andere accenten zijn in de zoete, spannende, opwindende, passionele leugens die hij ons vertelt. Wat Eekhaut niet vertelt, is dat onder de fantasy van goede fictie de waarheid van onze menselijke existentie ligt, onze emoties en onze relaties. Maar dat hoeft hij ook niet te zeggen, want omdat hij goede fictie schrijft, is die waarheid door het verhaal op zich al duidelijk. --- Hebban.nl.

--- Het is knap hoe Eekhaut de spanning zo hoog houdt terwijl er een enorme kalmte uitgaat van zijn geserreerde schrijfstijl... De afsluitende hoofdstukken hebben een onbevredigende snelheid, maar de prachtige eindzin maakt alles weer goed. Vrij Nederland Thrillergids.